ការធ្វើអន្តោប្រវេសន៍របស់ជនជាតិ អារ្យាន់ (Aryan) និងការបង្កើតទីជម្រកថ្មី

2020-12-25 13:54:28 / ដោយ៖ ក្រុមការងារអាលីងឌ្រីមមេឌា

ប្រភពរូបភាព៖ learn.culturalindia.net

ចន្លោះឆ្នាំ១៩០០មុន គ.ស មនុស្សដែលរស់នៅតំបន់ជ្រលងភ្នំឥណ្ឌូស(Indus) បានផ្តើមបោះបង់ទីក្រុង និងភូមិនានារបស់ខ្លួន។ តើបណ្តាលមកពីមូលហេតុអ្វី បានជាបណ្ដាលឱ្យពួកគេចាកចេញ ពីទីដែលខ្លួនបានចំណាយពេលរស់យ៉ាងយូរ ហើយផ្លាស់ទៅទីកន្លែងថ្មីបែបនោះ?  

បុរាណវិទូបានធ្វើការបកស្រាយ ដោយសំអាងទៅលើហេតុផលសំខាន់ៗមួយចំនួនថា មូលហេតុដែលពួកគេបោះបង់ទីតាំងកំណើតរបស់ពួកគេបែបនេះ ក៏ដោយសារតែនៅប៉ុន្មានរយឆ្នាំចុងក្រោយនោះ នៅ​ទីនោះចេះតែខ្សោះទឹកភ្លៀង ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ហើយបញ្ហានេះក៏បានធ្វើឱ្យដំណាំរបស់ពួកគេខូចខាត រហូត​ធ្វើឱ្យប្រជាជនដែលរស់នៅទីនោះ ត្រូវរស់នៅដោយភាពអត់ឃ្លាន។ ការរញ្ជួយដី និងទឹកជំនន់ បណ្តាល​​ឱ្យមនុស្សស្លាប់អស់ជាច្រើននាក់ ចំណែកទន្លេឥណ្ឌូស ក៏មិនអាចផ្តល់ការផ្គត់ផ្គង់ពួកគេតទៅទៀតបានគ្រប់គ្រាន់។ បញ្ហាធំៗទាំងនេះហើយ បានធ្វើឱ្យក្រុមមនុស្សដែលគេបានហៅថា អារ្យាន់ ចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរទៅរកទីតាំងថ្មី។ ស្របពេលជាមួយគ្នានាពេលនោះ ការរួមបញ្ចូលគ្នានៃជនជាតិថ្មីក៏ផ្តើមកើតមានឡើង។

អម្បូរនៃពួក អារ្យាន់ មិនត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាជាតិសាសន៍ ឬក្រុមជនជាតិភាគតិចអ្វីនោះទេ។ ប៉ុន្តែ ផ្អែកតាមលោក ចូស៍សៅ ជេ ម៉ាក់ (Joshua J. Mark) បានពន្យល់ថា ពាក្យ អារ្យាន់ មាន​ន័យ​ស្មើ​នឹង ស៊ីវីល័យ ឬអភិជន ឬ អ្នកជា។ ប្រវត្តិវិទូជាច្រើនជឿជាក់ថា ភាសានៃអម្បូរអារ្យាន់ ជាផ្នែកដ៏ធំមួយ​ នៃក្រុមភាសាមួយដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថា ក្រុមភាសាឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុប។  អម្បូរគ្រួសារភាសា គឺជាក្រុមមួយ​ដែលមានន័យថា ការនិយាយមានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នា។ ភាសាជាច្រើនរបស់ជនជាតិឥណ្ឌាជាច្រើន តួយ៉ាងដូចជាភាសា ហិនឌី (Hindi) គឺសុទ្ធតែជាផ្នែកមួយនៃអម្បូរក្រុមភាសា ឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុប។ មានភាសាអឺរ៉ុបជាច្រើន រួមទាំងភាសាអង់គ្លេសផង ក៏ជាផ្នែកមួយនៃអម្បូរភាសា ឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុបដូចគ្នា។ ភាសារបស់អម្បូរអារ្យាន់ ជាប្រភពដើមនៃភាសាឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុប។

អម្បូរនៃក្រុមមនុស្ស ឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុប បានរស់នៅក្នុងអាស៊ីកណ្តាល ប៉ុន្តែក្រោយមកពួកគេក៏បានធ្វើអន្តោប្រវេសន៍ ទៅកាន់ទីកន្លែងផ្សេងៗជាច្រើនទៀត។ ពួកគេខ្លះក៏បានទៅបោះទីតាំងថ្មីនៅអឺរ៉ុបប៉ែកខាងលិច ឬនៅភាគខាងត្បូងប្រទេសអ៊ីរ៉ង់សព្វថ្ងៃ។ ចំណែកអម្បូរនៃក្រុម អារ្យាន់វិញ បានទៅតាំងទីលំនៅថ្មីនៅឥណ្ឌា។ ចំពោះអម្បូរនៃក្រុមមនុស្ស ឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុប និងអម្បូរនៃក្រុម អារ្យាន់ មានលក្ខណៈដូចគ្នានៅត្រង់ថា ពួកគេចេះចិញ្ចឹមគោ ក្របី ដើម្បីកាប់យកសាច់ យកទឹកដោះគោ និងចេះធ្វើទៅជាប៊័រជាដើម។ ជាតិពិន្ធុទាំងនេះ បានធ្វើការផ្លាស់ប្តូរទីតាំងពីមួយកន្លែងទៅមួយកន្លែង ដើម្បីស្វែងរកវាលស្មៅ និងទឹក ដើម្បីសត្វចិញ្ចឹមរបស់ពួកគេ។ ចំណែកក្រុមអម្បូរអារ្យាន់ មានជំនាញពិសេសដូចជា ពូកែខាងប្រណាំងសេះ និងប្រមាញ់ ប្រៀបបាននឹងអ្នកចម្បាំងដ៏កាចសាហាវថែមទៀត។ ពេលខ្លះពួកនេះ តែងធ្វើការវាយឆ្មក់ទៅលើភូមិនានា ដែលនៅក្បែរទីតាំងរបស់ខ្លួន ដើម្បីប្លន់យកស្បៀងអាហារ។

ចន្លោះពីឆ្នាំ១៥០០ ដល់ឆ្នាំ១០០០​មុន គ.ស ក្រុមអារ្យាន់ ត្រូវបានបញ្ឈប់ មិនឱ្យធ្វើ​អន្តោ​ប្រវេសន៍​មក​ប្រទេស​ឥណ្ឌាតទៅទៀត។ អម្បូរទាំងនេះបានរួមបញ្ចូល ជាមួយនឹងសាច់ញាតិរបស់ពួកគេ គឺក្រុម​មនុស្ស​ដែលរស់នៅក្នុងជ្រលងភ្នំ ឥណ្ឌូស។ ជាមួយគ្នានោះ ពួកគេបានបង្កើតនូវវប្បធម៌ថ្មីមួយ។ អស់​រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងទៅ បានធ្វើឱ្យក្រុមអារ្យាន់នេះ សម្របខ្លួនជាមួយនឹងជីវិតថ្មី។ ពួក​គេ​បាន​បង្ក​បង្កើត​ទីលំនៅមួយកន្លែង ហើយបានប្រែក្លាយខ្លួនទៅជាកសិករ។ ទោះជាបែបនេះក្តី ពួកគេ​នៅ​តែ​ចិញ្ចឹម​សត្វ ដែលជាទម្លាប់​ចាស់​របស់​គេដដែល។ ប៉ុន្តែ ពួគេបានយល់ឃើញថា សត្វគោជាសត្វដ៏ពិសិដ្ឋ ហើយ​ពួក​នេះ​ក៏ហាមឃាត់ការបរិភោគសត្វគោជាអាហារ។

ពួកអារ្យាន់ បានយកដែកមកបង្កើតជាសម្ភារៈប្រើប្រាស់ជាច្រើន ដើម្បី​កាប់​ឆ្ការព្រៃ​បង្កើត​ធ្វើជា​កសិដ្ឋាន​។ ជាងនេះទៀត ពួកគេក៏ចេះបង្កើតប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្តថែមទៀត។ បន្តិចម្តងៗ ដីនៅ​ត្រង់​ទន្លេហ្គែង (Ganges River) បានក្លាយទៅជាទីតាំង នៃដំណាំកសិកម្មដ៏មានសក្តានុពល។ ចំណែកនៅភាគខាងជើង កសិករ​បានដាំគ្រាប់ធុញ្ញជាតិ មានដូចជាស្រូវសាឡី និងដំណាំនានាជា​ច្រើន​ប្រភេទ​ទៀត​។ គ្រាប់​ធុញ្ញ​ជាតិ​ម្យ៉ាង​ដែលគេឱ្យឈ្មោះថា Millet បានក្លាយជាអាហារដ៏សំខាន់មួយក្នុងពិភពលោក។ ស្រូវ​ត្រូវ​បាន​កសិករដាំ​ដុះ​នៅក្បែរស្ទឹង ដែលដីនៅទីនោះសម្បូរទៅដោយជីវជាតិ។ ចំណែកនៅប៉ែកខាងត្បូង កសិករ​បាន​ដាំ​ដុះ​គ្រាប់​ធុញ្ញជាតិជាច្រើនប្រភេទដូចជា កប្បាស បន្លែ ម្ទេស ខ្ញី និងដើមស៊ីណាម៉ុន (cinnamon ឈើអែម)។

ពួកអារ្យាន់ រស់នៅក្នុងលក្ខណៈជាកុលសម្ព័ន្ធ។ ក្នុង​កុល​សម្ព័ន្ធ​នីមួយៗ ​ដឹកនាំដោយមេដឹកនាំម្នាក់ ដែលគេហៅថា រាជា (raja) ឬស្តេច។ ស្តេច​ទាំង​នោះបាន​បង្កើតនូវរាជាណាចក្រតូចៗ ហើយរាជា​ណា​ចក្រ​តូចៗទាំងនោះ ជាទូទៅតែងច្បាំងគ្នា ដោយអ្នកឈ្នះទទួលបានទ្រព្យសម្បត្តិ ពីក្រុមម្ខាងទៀត​ដូច​ជា​សត្វ​គោ ក្របី រតនៈសម្បត្តិមានតម្លៃនានា ព្រមទាំងអាចកាន់កាប់ដែនដីនោះផងក៏មាន។

ដូចទៅនឹងចរកជនដទៃទៀតដែរ ពួក​អារ្យាន់​គ្មានអក្សរ​សម្រាប់​ប្រើប្រាស់​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ក្រោយ​ពី​ពួក​គេ​បានតាំងទីលំនៅពិតប្រាកដ ទើបពួកគេបានបង្កើតអក្សរ សម្រាប់ធ្វើការកត់ត្រា ដែលអក្សរនោះ​មាន​ឈ្មោះ​ថា សំស្រ្កឹត (Sangkrit)។ ភាសាសំស្រ្កឹតនេះបាន​កត់ចំណាំ នូវរាល់សកម្មភាពផ្សេងៗដូចជា ការ​លក់ដូរ ពាណិជ្ជកម្ម និងម្ចាស់កម្មសិទ្ធិដីធ្លីជាដើម។ ក្រោយមកទៀត ពួកអារ្យាន់ បានចារទុកនូវបទចម្រៀង សម្រាប់ច្រៀងថ្វាយអាទិទេព រឿងរ៉ាវនានា កំណាព្យ និងពាក្យសម្រាប់បែរបន់​សុំ​សេចក្តី​សុខ​ចម្រើន​ជាដើម សុទ្ធតែត្រូវ​បាន​សរសេរ​ទុក​ ជាភាសាសំស្រ្កឹត។ បន្ទាប់មកទៀត ពួកគេបានធ្វើការកត់ចំណាំ និង​ប្រមូលចងក្រងអត្ថបទសំខាន់ៗជាច្រើនទៀត ដែលគេហៅថា គម្ពីវេទ (Vedas)។​ គម្ពីរវេទនៅបន្តអត្ថិភាព រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះនៅឡើយ។​ ចំពោះការបន់ស្រន់នៅក្នុងគម្ពីរវេទ គឺជា​ថ្វាយ​ដង្វាយ​ដល់អាទិទេព ដើម្បីសុំឱ្យអាទិទេពជួយផ្តល់សេចក្តីសុខចម្រើនដល់ពួកគេ៕

ស្ដាប់អត្ថបទទាំងស្រុងជាសំឡេង៖ សូមចុចនៅទីនេះ